Er hangt een opvallend optimisme in de boardrooms van Nederland. Overal vallen dezelfde woorden. AI. Innovatie. Wendbaarheid. Skills. Eigenaarschap. PowerPoints staan er vol mee. LinkedIn ook. Organisaties investeren fors in technologie die slimmer, sneller en autonomer werkt dan ooit. AI schrijft teksten, analyseert data, bouwt software, optimaliseert processen en voorspelt gedrag.
Het voelt alsof we een raketmotor onder de organisatie hebben geschroefd. Een systeem dat steeds meer kan, steeds sneller leert en steeds slimmer ondersteunt. En toch lijkt de manier waarop we werk organiseren nog opvallend veel op die van jaren geleden. Alsof je een Tesla koopt en vervolgens met paard en wagen boodschappen blijft doen.
Welkom bij de nieuwe productiviteitsparadox.
De paradox zit niet in de technologie. Die doet namelijk precies wat we ervan verwachten. De echte spanning zit ergens anders. In onszelf. In de manier waarop we organisaties nog steeds hebben ingericht. We praten over skills, maar organiseren nog altijd in functies. We vragen om eigenaarschap, maar sturen op FTE. We willen meer impact, maar begroten mensen nog steeds als kostenpost. Technologie verandert het werk razendsnel, terwijl organisatiestructuren maar mondjesmaat meebewegen.
En dus ontstaat er iets vreemds. We proberen de toekomst in te passen in het organisatiemodel van gisteren.
Dat wringt. Want als technologie taken overneemt, versnelt of slimmer verdeelt, dan is de vraag niet alleen welke tools we inzetten. De echte vraag is of onze manier van organiseren nog past bij het werk van nu. Misschien zit productiviteitswinst niet in nog een AI tool, nog een dashboard of nog een innovatieprogramma. Misschien begint die bij een veel fundamentelere vraag.
Wat als werk helemaal niet meer logisch georganiseerd kan worden in functies, afdelingen en vaste aantallen mensen?
Wat als waarde juist ontstaat door talent, technologie en tijdelijke samenwerking slim te combineren rondom echte vraagstukken?
Dan verschuift het gesprek direct. Van hoeveel mensen hebben we nodig naar hoe lossen we dit het beste op. Van controle naar wendbaarheid. Van vaste structuren naar dynamische samenwerking. Van capaciteit naar waardecreatie.
Precies daar ligt de kern van de nieuwe productiviteitsparadox. Niet in de belofte van technologie, maar in onze bereidheid om ook onze organisaties anders te durven bekijken.
Tijdens de volgende editie van GROEI duiken we samen in dit vraagstuk. We verkennen waarom zoveel organisaties investeren in vernieuwing, maar toch blijven werken vanuit oude logica. En vooral wat ervoor nodig is om die stap wel te zetten.
Ben jij erbij op 2 april?
Meld je aan: https://bit.ly/WGROW-GROEI-3
